ikhoorstemmen

Vandaag was het weer feest, Harrie had weer een afspraak met zijn arbeidsdeskundige bij het plaatselijke UWV. Nu moet Harrie niet zeuren, want dit is een aardige, behulpzame man en bovendien had Harrie er min of meer zelf om gevraagd. Daar zit dan ook niet zozeer Harrie's probleem.

Harrie's probleem begint al zodra hij aan de combinatie van de drie letters U-W-V denkt. Het zweet breekt hem uit, hij krijgt slechte zin en zijn stekels gaan meteen overeind staan, alsof er een onzichtbare vijand zijn persoonlijke ruimte binnendringt. En dan is er dus nog niks gebeurd. Probeer u even voor te stellen, wat er dus gebeurt, zodra er weer zo'n blauw-witte envelop in de bus valt, of Harrie een uitnodiging ontvangt om langs te mogen komen…. juist, en vandaag mocht hij dus komen.

En omdat het toch over Harrie's inkomen en zijn toekomst gaat en Harrie door deze rare uitwerking op zijn hersens nog wel eens wil blokkeren, neemt hij graag een extra paar ogen en oren mee, dat Harrie goed genoeg kent om hem voor zijn poten te schoppen als hij te koppig of cynisch wordt, of dat ziet dat Harrie van binnen al lang is weggevlogen, maar nog steeds heel adequaat antwoord geeft, omdat een van de andere Harrie's braaf de boel overgenomen heeft. Mevrouw de SPV, die eigenlijk niet meer de zorg voor Harrie in handen heeft, offert zich 'graag' op, om met Harrie mee te gaan.

Vandaag was weer eens het toppunt om Harrie binnen 1 minuut na binnenkomst al over de zeik te hebben. Harrie had een afspraak en dus meldde hij zich, (in Algemeen Beschaafd Nederlands ipv in het plaatselijke dialect, simpelweg omdat Harrie dat niet spreekt en ook niet wil spreken), bij de balie, zoals dat bij deze instelling hoort. Mevrouw de SPV bleef braaf en discreet op afstand staan, tenslotte is Harrie degene met de afspraak, niet zij. De meneer achter de balie, kijkt Harrie niet eens aan en wauwelt in het plaatselijke dialect tegen Mevrouw de SPV (die toch echt een meter of 7 van hem vandaan stond en Harrie op +/-75 cm van zijn neus) dat ze plaats kunnen nemen.

Harrie, die zich nog zó had voorgenomen, rustig te blijven, voelt de moed in zijn schoenen zakken. Even aarzelt hij voor de balie of hij er iets van zal zeggen, maar dan bedenkt hij zich…..waar moet hij immers beginnen???

Moet hij iets zeggen van het feit dat de man Harrie in het Nederlands hoort te antwoorden in plaats van in zijn oergebrabbel? Dat dat beschaafd is, aangezien we in Nederland wonen, Harrie in het Nederlands begon en hij tenslotte voor een OVERHEIDS instelling werkt en er niet vanuit mag gaan dat iedereen het plaatselijke dialect spreekt?

Of moet Harrie iets zeggen van het feit dat hij Harrie's privacy schendt door zijn naam en de naam van de UWV meneer waarmee hij de afspraaak had 7 meter door de volle hal te schreeuwen naar Mevrouw de SPV terwijl Harrie voor zijn neus staat.

Of moet Harrie iets zeggen van het feit dat hij misschien wel arbeidsgehandicapt is, of gek of gestoord, of hoe je het dan ook maar wil noemen, maar dat hij niet achterlijk is en best zelf kan praten ????

Hij weet het niet…. Hij sluit zijn mond, draait zich om en druipt af naar de wachtruimte waar hij verdrietig naast Mevrouw de SPV op het bankje ploft. Het gesprek moet nog beginnen, maar Harrie voelt zich nu al uit het veld geslagen…..

(www.large.nl)